تاريخنويسي سرياني
ديونوسيوس تل مَحْري1
تل مَحْري دهكدهاي است ميان الرقه و حصن مسلمه در نزديكي رود بليخ. او در مدارس قن نشره و ميسوم تحصيل كرد، از 818 تا وفاتش در 22 اوت 845 اسقف اعظم (مونوفيزيت) بود، در قننشره به خاك سپرده شد. مورخ سرياني. سالنامههاي مهمي دربارهٴ تاريخ جهان از زمان خلقت تا روزگار خودش تأليف كرد. اين سالنامهها به دو صورت مختصر و مفصل وجود داشت، تاريخ مفصل اقلاً تا سال 837 ادامه داشته، و تاريخ مختصر تا سال 776.
تاريخنويسي اسلامي
ابن هشام
ابو محمد عبدالملك بن هشام بن ايوب الحميري البصري اواخر عمرش را در فسطاط گذراند و در 833 در آنجا درگذشت. مورخ عربي. مؤلف قديمترين زندگينامهٴ پيامبر (سيرةالرسول)، كه به صورت تحريري از اثر ابن اسحق (نك نيمهٴ دوم سدهٴ هشتم) به دست ما رسيده است.
ابن سعد
ابوعبدالله محمد بن سعد بن منيع الزُهري، عموماً معروف به كاتب واقدي2 در 845 در بغداد درگذشت. مورخ مسلمان. مهمترين اثرش كتاب الطبقات الكبير است حاوي شرح حال مشروحي از پيامبر [ص] و يادداشتهاي كوتاهي راجع به اصحاب، مهاجرين و انصار.
تاريخنويسي ژاپني
ايموبه هيروناري3
در حدود 808 برآمد. گاهنامهنگار ژاپني. در 808 كوگو - شوئي4 را نوشت، كه اثري است راجع به عادات، زبانها و غيره در ژاپن قديم.
شوجيروكو
شوجيروكو5 در حدود 815 به زبان چيني تأليف شد، و حاوي انساب 1,182 خانوادهٴ اشرافي ژاپني است، كه قريب يك سومشان مدعي داشتن اجداد چيني يا كرهاي بودهاند.